Ta improwizacja powstała z brzmienia puzonu odnalezionego w elektronicznym flecie Roland Aerophone Brisa. Instrument przemówił głosem szerokim, ciepłym i pełnym spokojnej siły, niosącym w sobie zarówno głębię ziemi, jak i złote, słoneczne rozświetlenie. Muzyka od początku rozwija się bardzo głęboko. Puzon nie brzmi tu jak instrument triumfalny czy wojenny, lecz jak wielki, ciepły oddech — dostojny, miękki i zakorzeniony. Jego frazy mają szerokość przestrzeni, ale pozostają blisko ziemistego pulsu, który nadaje całej improwizacji ciężar, ciepło i spokojną moc. Pierwszą warstwą utworu jest pomruk płodnej ziemi: ciemnozłoty, głęboki i nasycony. To on stanowi fundament melodii, sprawiając, że szeroki głos puzonu nie odrywa się od źródła. Każdy dźwięk zdaje się wyrastać z ciepłej materii, z ruchu, który jest powolny, pewny i życiodajny. Nad tym pomrukiem budzi się druga pieśń — dzika, złota i pełna radosnej siły. Nie przychodzi jako nagły wybuch, lecz jako rozkwit: światło, które stopniowo wypełnia głębię. Puzon prowadzi tę pieśń szeroko, z oddechem, pozwalając jej nabierać blasku bez utraty ciepła i zakorzenienia. W kulminacji muzyka przywołuje obraz złotych płatków kwiatów i słońc unoszących się w powietrzu. Dalej otwiera się drzewna brama, podobna kształtem do misy czy naturalnej groty, która nadaje melodii formę. Ten obraz łączy organiczność drzewa, światło słońca i płynny ruch dźwięku — tak jakby puzon otwierał przejście do pejzażu pełnego ciepła, radości i życiodajnej mocy. „Drzewna brama puzonu” to utwór o głębi, która staje się światłem. O dwóch pieśniach — ziemistej i złotej — splecionych w muzykę szerokiego oddechu, ciepłej siły, bliskości i szczęśliwego rozkwitu.
Drzewna brama puzonu
