Duduk ciepłej ziemi

Ta improwizacja wykorzystuje brzmienie duduka odnalezione w nowym instrumencie elektronicznym. Muzyka ma charakter głęboki, ziemisty i bardzo ciepły — opiera się nie na szybkiej melodii, lecz na gęstym oddechu, barwie i powolnym narastaniu żaru. Początek utworu rozwija się spokojnie, w niskim, ochrowym nastroju. Duduk prowadzi dźwięk miękko i cierpliwie, jakby muzyka wyrastała z samej ziemi: ciemnozłotej, rozgrzanej, pełnej ukrytej żyzności. Frazy są proste, ale nasycone; każdy ton zostawia po sobie ciepły ślad. W dalszej części improwizacja staje się bardziej intensywna. Melodia nie przyspiesza gwałtownie, lecz pogłębia się — jak lawa płynąca powoli pod powierzchnią krajobrazu. W brzmieniu pojawia się coraz więcej słodyczy, ciężaru i światła, a muzyczny obraz zaczyna przypominać ogród pełen dojrzałych owoców, nasycony słońcem i wilgotnym ciepłem. „Duduk ciepłej ziemi” to utwór o głębi, która nie jest chłodem, lecz pełnią. O muzyce ziemistej, zmysłowej i spokojnie żarliwej, w której duduk staje się głosem dojrzałej ochry, ciemnego złota i ciepła płynącego bardzo głęboko.