Ta improwizacja powstała z brzmienia saksofonu altowego odnalezionego w elektronicznym flecie Roland Aerophone Brisa. Instrument od początku połączył dwie różne energie: głęboki, ziemisty puls oraz jasną, swobodną linię, która z czasem przerodziła się w dziką, atonalną pieśń. Pierwszy rytm jest ciepły, gęsty i zakorzeniony. Przypomina pomruk żyznej ziemi — spokojny, aksamitny, pełen dobrego ciężaru. Nadaje muzyce siłę i sprawia, że każda fraza ma własne korzenie. Drugi rytm jest bardziej świetlisty i ruchliwy. Prowadzi saksofon ku swobodnym, odważnym liniom, które nie chcą zamknąć się w jednej melodii. Z tej warstwy rodzi się złota pieśń wolności: jasna, dzika i pełna radości. W najważniejszej części utworu oba nurty zaczynają nakładać się na siebie. Ziemisty pomruk nie znika pod światłem, a świetlista pieśń nie odrywa się od głębi. Łączą się w jeden wielki, atonalny głos — ciepły, pełny i żywy. Muzyka stopniowo poszerza krajobraz. Wszystko wydaje się bardziej nasycone, bogatsze i gotowe do wzrastania. Światło nabiera ciężaru, ziemia zaczyna śpiewać, a oddech instrumentu zamienia się w radość wspólnego tworzenia. „Dwa rytmy saksofonu altowego” to improwizacja o spotkaniu ziemi i światła. O dwóch pieśniach, które nie konkurują ze sobą, lecz wzajemnie się wzmacniają, tworząc muzykę bliskości, wolności i wzrastającego szczęścia.
Dwa rytmy saksofonu altowego
