Ta improwizacja wykorzystuje brzmienie xiao odnalezione w nowym instrumencie elektronicznym. Muzyka ma charakter wędrówki: spokojnej, skupionej, a zarazem pełnej ciepła i barw. Dźwięk prowadzi słuchacza przez krajobraz po deszczu — miękki, ziemisty, lekko tajemniczy, ale coraz bardziej rozświetlony. Początkowe frazy są delikatne i uważne, jak pierwsze kroki na wilgotnej ścieżce. Stopniowo muzyka nabiera złocistego blasku: pojawia się więcej ruchu, cieplejszy oddech i poczucie, że deszcz nie zaciemnia świata, lecz go przemienia. Gliniana barwa instrumentu łączy się tu ze światłem, tworząc brzmienie zarazem proste, głębokie i poetyckie. „Gliniany głos światła” to utwór o drodze przez deszcz, ziemię i ciepło. O tym, że światło nie zawsze przychodzi z góry — czasem rodzi się pod stopami, w błocie, w glinie, w spokojnym rytmie wędrówki.
Gliniany głos światła
