Ta improwizacja powstała z brzmienia xiao odnalezionego w elektronicznym flecie Roland Aerophone Brisa. Jego matowy, gliniany ton przywodzi na myśl drewniany flet, mokrą ścieżkę po deszczu i małego ptaka, który odnajduje bezpieczne miejsce pośród żywej ziemi. Muzyka rozwija się spokojnie, fala za falą. Początkowo jest skupiona i oszczędna, zbudowana z długich oddechów oraz prostych, ziemistych fraz. Z czasem dźwięki zaczynają układać się jak miękkie gniazdo — ciepłe, głębokie i pełne ochrowego światła. W tej improwizacji xiao staje się głosem glinianego ptaszka. Nie śpiewa gotowej melodii, lecz cierpliwie szuka własnego miejsca w przestrzeni. Każdy oddech coś dodaje: gałązkę, źdźbło, smugę ciepła. Muzyka nie pędzi naprzód — mości się w swoim brzmieniu i pozwala mu dojrzewać. Nad tym ziemistym źródłem pojawia się dzika, atonalna pieśń radości i wolności. Jest pokrewna wcześniejszej złotej pieśni, lecz tym razem niesie więcej barw. Uważny rytm i skupienie sprawiają, że obok złota pojawiają się odcienie gliny, zieleni, błękitu, czerwieni i światła odbitego w wodzie. Wraz z rozwojem improwizacji krajobraz wokół muzyki zaczyna się zmieniać. To, co początkowo było ochrowe i skupione, rozkwita wielobarwnie. Świat staje się żywszy, ale źródło utworu pozostaje blisko ziemi: w oddechu, drewnie, cieple i poczuciu bezpiecznego zakorzenienia. „Gniazdo wielu barw” to improwizacja o czułości, która pozwala muzyce zamieszkać w głębi, oraz o radości, która z ziemistego źródła wyrasta w wolną, nieprzewidywalną pieśń pełną kolorów.
Gniazdo wielu barw
