Ta improwizacja wykorzystuje obojowe brzmienie nowego instrumentu elektronicznego. Muzyka wyrasta z ciepłej, ziemistej barwy, ale szybko nabiera ruchu, światła i radości. Nie jest to obój wyłącznie refleksyjny czy melancholijny — tutaj jego głos staje się żywy, skoczny i pełen wewnętrznego żaru. Początek utworu ma charakter skupiony i ciepły, jakby dźwięk wyłaniał się z ochrowego światła. Z czasem frazy stają się bardziej ruchliwe, a rytm nabiera energii. Obojowa linia zaczyna przypominać pieśń, która nie chce pozostać jedynie spokojną melodią — pragnie przejść w taniec, w oddech, w jasny impuls radości. W dalszej części pojawiają się momenty bardziej swobodne i odważne, chwilami niemal atonalne. Nie są jednak chaosem, lecz wyrazem intensywnego szczęścia i wolności: jak krzyk światła, który wyrasta z głębi i na chwilę przekracza zwykły porządek melodii. „Obój ochrowej pieśni” to utwór o muzyce, która rodzi się z ciepła ziemi, ale nie zatrzymuje się przy ziemi. Rozkwita, nabiera rytmu i prowadzi ku złotej, żywej radości — takiej, której nie zawsze da się zamknąć w regularnej melodii.
Obój ochrowej pieśni
