Ta improwizacja powstała z brzmienia fletu odnalezionego w elektronicznym instrumencie Roland Aerophone Brisa. Po głębszych, ciemniejszych barwach wcześniejszych instrumentów flet przyniósł głos jaśniejszy, bardziej oddechowy i srebrno-złoty, lecz nadal zakorzeniony w cieple oraz ziemistym pomruku. Muzyka od początku rozwija się miękko, fala za falą. Melodia nie jest chłodna ani lekka w oderwaniu od świata — jej jasność wyrasta z głębi, z ochrowego pulsu i ciepłego, spokojnego ruchu. Flet prowadzi frazy swobodnie, pozwalając im oddychać szeroko, ale bez utraty bliskości. Pierwszą warstwą utworu jest pomruk płodnej ziemi. To głęboki, ziemisty fundament, dzięki któremu jasny głos fletu nie staje się ulotny. Pomruk nadaje muzyce ciężar, ciepło i organiczny rytm, jakby każda fraza była zanurzona w żywej materii. Nad tą warstwą budzi się druga pieśń: złota, jasna i radosna. Przychodzi jako przypływ światła, który stopniowo unosi melodię ku większej swobodzie. Jej brzmienie jest słoneczne, ale nie ostre — pełne czułego rozkwitu, szczęścia i ruchu. W kulminacji improwizacja przywołuje obraz oceanu radości. Nad świetlistą wodą tańczą mewy — zwinne, zakochane, pełne powietrznych akrobacji. Ten obraz podkreśla szerokość i wolność muzyki, ale jej centrum pozostaje w głębi: w ciepłym pomruku, ochrowym pulsie i spokojnym kołysaniu. „Ocean radości fletu” to utwór o jasności, która wyrasta z ziemi. O dwóch pieśniach — głębokiej i złotej — splecionych w muzykę oddechu, bliskości, wolności i słonecznej radości.
Ocean radości fletu
