Ta improwizacja powstała z brzmienia fletu altowego odnalezionego w elektronicznym instrumencie Roland Aerophone Brisa. Jego niski, srebrzysty i aksamitny głos połączył lekkość oddechu z ciepłem ziemi, tworząc muzykę jednocześnie delikatną i głęboko zakorzenioną. Melodia pojawiła się szybko, jakby wyrastała z samego kształtu ciszy. Flet prowadzi długie, miękkie frazy, pełne skupienia i ciepła. W ich przebiegu słychać spokojne kołysanie, organiczny rytm i powolne otwieranie się przestrzeni. Pierwszą warstwą utworu jest pomruk płodnej ziemi — niski, słodki i ochrowy. Nadaje muzyce głębię oraz dobry ciężar. Dzięki niemu srebrzysty głos fletu nie staje się chłodny ani odległy, lecz pozostaje blisko życia, oddechu i ciepłej materii. Nad tym ziemistym pulsem wznosi się druga pieśń: dzika, złota i pełna wolności. Rozjaśnia utwór od środka, jak słońce pojawiające się ponad spokojnym krajobrazem. Obie warstwy splatają się w jeden głos — ciepły, świetlisty i pełen radości. W kulminacji muzyka przywołuje obraz złotych ogrodów: jezior, drzew, kamieni i ścieżek rozświetlonych od wewnątrz. Flet altowy staje się tu głosem świata, który rozkwita pod wpływem oddechu, bliskości i szczęścia. „Ogrody fletu altowego” to improwizacja o muzyce wyrastającej z ciszy i ciepła. O dwóch pieśniach — ziemistej i złotej — które łączą się w pejzaż radości, wolności i spokojnego wzrastania.
Ogrody fletu altowego
