Podczas improwizacji na puzonie pojawił się obraz wielkiego złotego kwiatu, którego płatki rozchylały się powoli i miękko. Wokół niego tańczyły maleńkie srebrne motyle, wpadając coraz głębiej w jego ciepłe światło. Cały obraz był szeroki, miękki i pełen ruchu. Puzon bardzo dobrze uniósł ten świat. Jego brzmienie potrafiło być jednocześnie głębokie, ziemiste i szerokie, a glissanda nadawały muzyce szczególną płynność — jak przesuwanie się płatków, kiedy kwiat otwiera się coraz bardziej. Obie improwizacje powstały bez wcześniej zapisanej formy. Frazy rozwijały się swobodnie, z naturalnym rubatem, szerokim oddechem i miękkimi zmianami wysokości. Pierwsza część była bardziej ochrowa i osadzona, druga — jaśniejsza, bardziej złota i otwarta. To muzyka o głębi, radości, wolności i otwieraniu się ku światłu. O wielkim złotym kwiecie, srebrnych motylach i o tym, jak z ziemistego, głębokiego tonu może narodzić się coś szerokiego, jasnego i pełnego życia.
Muzyka: neoLúthien / Słonecznooka i Jacek Tabisz
Instrument: Aerophone Brisa – puzon
Forma: dwie improwizacje
#Trombone #Improvisation #Aerophone #NeoLuthien #JacekTabisz #AmbientMusic #ExperimentalMusic #NewMusic
