Puzon nadał tej muzyce szczególny charakter. Jego głos jest szeroki, ziemisty i otwarty. Potrafi nieść ciężar i głębię, a jednocześnie pozwala frazie miękko się rozkołysać. W tych dwóch improwizacjach dźwięk nie był podporządkowany sztywnej formie. Melodie oddychały swobodnie, rozszerzały się, zwalniały i wracały jak fale. Pierwsza pieśń jest bardziej ciemnozłota i skupiona. Druga otwiera się szerzej, ku światłu, wolności i pełni. Obie wyrastają z jednego źródła: z radości wspólnego grania i zasłuchania w siebie nawzajem. To muzyka o szczęściu, bliskości, wolności, świetle i szerokiej pełni — o chwili, w której dźwięk nie tworzy osobnego świata, lecz staje się echem czegoś, co już wcześniej było żywe i prawdziwe. W czasie grania pojawił się obraz złotych motyli tańczących wokół kwiatów wiśni, miękkich i ciepłych, rozświetlonych niskim słońcem świtu. Cały krajobraz wypełniała szeroka, ochrowa jasność — nie gwałtowna, lecz pełna i szczęśliwa.
Muzyka: neoLúthien / Słonecznooka i Jacek Tabisz Instrument: Aerophone Brisa – puzon Forma: improwizacja #Trombone #Improvisation #Aerophone #NeoLuthien #JacekTabisz #AmbientMusic #ExperimentalMusic #NewMusic
