Ta improwizacja wraca do brzmienia rożka angielskiego, ale w innym krajobrazie niż wcześniej. Tym razem muzyka wyrasta z obrazu lasu po deszczu: ciepłego, wilgotnego, spokojnego, pełnego ziemistego oddechu i światła przenikającego między drzewami. Początek utworu ma charakter skupiony i łagodny. Dźwięk rożka prowadzi frazy powoli, jak wędrówkę przez leśną ścieżkę, gdzie każdy krok ma swój ciężar, zapach i miękkość. W brzmieniu pojawia się ciepło ziemi, siła drzew i poczucie rytmu, który nie popycha naprzód, lecz pozwala spokojnie rosnąć. Z czasem muzyka nabiera więcej blasku. Melodia staje się jaśniejsza, a rytm bardziej odczuwalny — jakby las odpowiadał na dźwięk, poruszając liśćmi, światłem i powietrzem. W końcowej części improwizacja otwiera się ku złotemu rozkwitowi: ciepło, które wcześniej płynęło pod powierzchnią, staje się wyraźniejsze, pełniejsze i bardziej świetliste. „Rożek po deszczu” to utwór o cichej sile natury, o dojrzewaniu światła po deszczu i o muzyce, która nie odrywa od ziemi, lecz sprawia, że ziemia zaczyna świecić.
Rożek po deszczu
