Ta improwizacja wykorzystuje barytonowe brzmienie nowego instrumentu elektronicznego. Choć saksofon barytonowy kojarzy się często z jazzem, tutaj został potraktowany inaczej: jako głęboki, ciepły i ziemisty głos płynący pod powierzchnią muzyki. Utwór rozwija się powoli, w niskim rejestrze, opierając się bardziej na barwie, oddechu i gęstości dźwięku niż na szybkiej melodii. Brzmienie saksofonu przypomina ciepły nurt ukryty pod falami — miękki, mocny i ciemnozłoty. Muzyka nie unosi się lekko nad wodą, lecz schodzi głębiej, jakby szukała korzeni rytmu, kształtu i czasu. W kolejnych frazach pojawia się coraz więcej światła, ale jest to światło wydobywane z głębi, nie spadające z góry. Dźwięk staje się bardziej nasycony, bardziej ochrowy, bardziej przestrzenny. Improwizacja tworzy poczucie ukrytego wymiaru: miejsca, w którym fale mają swoje źródła, a ciepło ziemi spotyka się z ruchem wody. „Saksofon barytonowy pod falami” to utwór o głębokim brzmieniu i spokojnej intensywności. O muzyce, która nie śpieszy się ku powierzchni, lecz pozwala słuchaczowi wejść niżej — tam, gdzie dźwięk staje się korzeniem rzeczy.
Saksofon barytonowy pod falami
