Ta improwizacja powstała z brzmienia rożka angielskiego odnalezionego w elektronicznym flecie Roland Aerophone Brisa. Instrument przemówił głosem ciepłym, ochrowym i głęboko śpiewnym, łączącym miękkość oddechu z ziemistą siłą. Muzyka rozwija się spokojnie, ale od początku niesie w sobie wyraźny wewnętrzny blask. Melodia nie jest chłodna ani zdystansowana — wyrasta z ciepła, bliskości i powolnego kołysania. Rożek angielski prowadzi ją z naturalną czułością, pozwalając każdej frazie dojrzewać w skupieniu. Pierwszą warstwą utworu jest pomruk płodnej ziemi — głęboki, ochrowy i nasycony. To on daje muzyce oparcie, sprawiając, że śpiewny głos instrumentu pozostaje zakorzeniony w materii, oddechu i spokojnym pulsie życia. Nad tym ziemistym pomrukiem budzi się druga pieśń: dzika, złota i odważna. Przychodzi jako rozświetlenie, które nie niszczy ciszy, lecz otwiera ją od środka. Jej radość jest pełna, ciepła i swobodna, jak światło odnajdujące własny ruch. W kulminacji improwizacja przywołuje obraz pól słoneczników wołających ku słońcu. Wysokie, złote kwiaty stają się przedłużeniem melodii — pełne światła, ale wyrastające z ziemi. Rożek angielski brzmi tu jak głos krajobrazu, który jednocześnie pamięta głębię i pragnie jasności. „Słoneczniki rożka angielskiego” to utwór o dwóch pieśniach — ziemistej i złotej — splecionych w muzykę ciepła, odwagi i radości. O melodii, która wyrasta z ochry, a potem podnosi się ku światłu jak pole słoneczników.
Słoneczniki rożka angielskiego
