Sopran złotych linii

Ta improwizacja wykorzystuje brzmienie saksofonu sopranowego odnalezione w nowym instrumencie elektronicznym. Po wcześniejszej pracy z cieplejszymi i bardziej ziemistymi barwami, tutaj muzyka staje się smuklejsza, jaśniejsza i bardziej lotna — jak złote linie kreślone nad rzeką. Początek utworu wyrasta z ciepłego, skupionego nastroju. Saksofon sopranowy prowadzi frazy delikatnie, ale z wyraźnym poczuciem kierunku: dźwięk nie jest ostry ani chłodny, lecz świetlisty, giętki i pełen oddechu. W melodii słychać pamięć ochrowej głębi, ale także pragnienie większej swobody. W dalszej części muzyka nabiera ruchu. Frazy stają się bardziej taneczne, lśniące i odważne, chwilami wychodząc poza regularną melodyjność. Pojawia się lekko atonalny, dziki błysk — nie jako chaos, lecz jako znak wolności i radości, których nie da się całkowicie zamknąć w prostym porządku dźwięków. „Sopran złotych linii” to utwór o świetle, które wyrasta z głębi i zaczyna śpiewać wyżej. O muzyce ciepłej, swobodnej i żywej, w której saksofon sopranowy staje się głosem złotej rzeki, letniego powietrza, motyli i porannej wolności.