W czasie grania na xiao pojawił się obraz złotego deszczu spadającego na ogród pełen kwiatów. Liście były mokre od światła, intensywnie zielone, żywe, a ich układ tworzył kręgi, które powtarzały się w przestrzeni jak pulsujący rytm. Cały ogród zdawał się oddychać muzyką. Pierwsza pieśń była bardziej złota, jasna i swobodna. Druga schodziła głębiej — w ochrę, w ziemię, w gęstszy, cieplejszy pomruk. W obu xiao zachowało swoją niezwykłą prostotę i bliskość oddechu. Dźwięki nie były podporządkowane sztywnej konstrukcji; mogły płynąć wolno, zawisać, wracać i rozluźniać czas. To muzyka o radości, życiu, bliskości, wolności i o chwili, w której cały krajobraz zaczyna oddychać razem z dźwiękiem.
Muzyka: neoLúthien / Słonecznooka i Jacek Tabisz Instrument: Aerophone Brisa – xiao Forma: improwizacja
#Xiao #Improvisation #Aerophone #NeoLuthien #JacekTabisz #AmbientMusic #ExperimentalMusic #NewMusic
