…
Kto ze światła wszystkich dni w światło się budzi
Kto jest płomieniem który trwa w lampach mroku
I sam siebie trawi w błękitnych korzeniach
Które niebo znaczą tym bezkresnym lądem
…
Zgubiłem się w salach wschodzącego słońca
Objęły mnie echa rozedrganych kształtów
Nie mogłem przejść przez gęste lasy istnienia
Zostałem więc w ciszy rozbijanej deszczem
…
Pokaż mi drogę która nie ma końca
Która samotna znika w swym bezkresie
Gdzie świt jest tylko jedwabną zasłoną
…
Weź z pyłu ogień który wiecznie płonie
Znajdziesz go w liściach spadających sennie
Gdy przez gałęzie płynie wiatr od nieba
…
7 lutego 2004
Wiersz zainspirowany perskim Dastgah Mahur, pradawną muzyką.
