Ta improwizacja powstała z brzmienia irlandzkiego fletu odnalezionego w elektronicznym flecie Roland Aerophone Brisa. Instrument przemówił głosem jasnym, powietrznym i zielonozłotym, niosącym w sobie zarówno swobodę otwartej przestrzeni, jak i ciepło głębokiego, ochrowego źródła. Muzyka narodziła się bardzo naturalnie, jakby melodia od razu znalazła właściwy oddech. Irlandzki flet prowadzi frazy lekko, ale nie ulotnie; jego głos jest ruchliwy, świeży i pełen światła, a jednocześnie zakorzeniony w spokojnym, ciepłym pulsie. Dzięki temu utwór łączy w sobie przestrzeń łąki, błękit wody i miękką bliskość ziemi. Pierwszą warstwą improwizacji jest dzika, złota pieśń — radosna, zwinna i jasna. Przychodzi szybko, jak pierwszy podmuch wiatru nad trawą, otwierając muzykę ku swobodzie i szerokiemu oddechowi. To ona nadaje całości poczucie lotu, lekkości oraz szczęśliwego ruchu. Pod tą świetlistą pieśnią budzi się druga warstwa: pomruk płodnej ziemi, głęboki, ochrowy i ciepły. Nie zatrzymuje on melodii, lecz daje jej oparcie. Dzięki niemu irlandzki flet nie staje się tylko pejzażową opowieścią o wietrze i przestrzeni, ale muzyką pełną głębi, zakorzenienia i spokojnej siły. W kulminacji utwór przywołuje obraz czystej, zielonej łąki, za którą otwiera się zatoka o miękkim, naturalnym kształcie. Nad błękitem tańczą albatrosy, a światło łączy trawę, wodę i niebo w jeden szeroki pejzaż. Ten obraz dobrze oddaje charakter improwizacji: jasnej, swobodnej, morskiej i łąkowej, ale cały czas zanurzonej w ciepłej, ochrowej głębi. „Zielona zatoka irlandzkiego fletu” to utwór o lekkości, która wyrasta z głębi. O dwóch pieśniach — złotej i ziemistej — splecionych w muzykę oddechu, przestrzeni, bliskości i szczęśliwego rozświetlenia.
Zielona zatoka irlandzkiego fletu
